Misbruik van alzheimerpatiënten komt op steeds grotere schaal voor, daar zijn alle insiders het over eens. Het aantal rechtszaken, hulpvragen en meldingen neemt jaarlijks toe. Het meeste leed blijft echter verborgen achter de voordeur.

Het verlies aan decorum is al erg genoeg. Als daar een subtiele, emotionele isolatie van de naaste bijkomt, overwint niet iedereen de schaamte naar buiten te treden: sinds ik mijn eigen ervaringen via mijn boek aan de openbaarheid heb blootgesteld, heb ik enig inzicht gekregen hoeveel mensen zich in stilte wanhopig, bedrogen, teleurgesteld, verdietig en onmachtig voelen.
En hoezeer ze zich in de steek gelaten voelen, door  professionals van wie ze ten onrechte dachten dat ze hun vak verstonden. Ook ik wist niet beter dan dat een notaris onkreukbaar en van onbesproken gedrag was.

En ineens...  worden mijn broers en ik gedwongen in naam van onze geesteszieke dierbare naar de rechter te stappen. De blunderende notaris die het misdrijf heeft gelegitimeerd is in het tuchtrecht door drie verschillende rechtscolleges keihard op de vingers getikt. Desondanks kapittelt deze inmiddels ex-notaris alle rechtscolleges die hem hebben veroordeeld en trekt hij ook fel van leer tegen de mensen die hij heeft benadeeld.

Bij sommigen notarissen zijn alzheimerpatënten vogelvrij. Het is een bijzonder zorgelijke situatie, als notarissen zelfs geen consequenties willen trekken van rechterlijke uitspraken.

Juist hierom blijft het noodzakelijk andere betrokkenen te waarschuwen.
Misbruik van dementerenden is dan ook een bijna perfect misdrijf. Het slachtoffer is namelijk meteen ook de kroongetuige.