|
|
Nieuws 24 april 2008 |
Veroordeelde blundernotaris liegt eigen vakgenoten voor Notaris De Wolf, die zijn handtekening zette onder de akten die het misbruik van mijn geesteszieke vader bezegelde en daarvoor tot driemaal toe een draai om de oren heeft gekregen van verschillende rechtscolleges, heeft een interview gegeven aan het vakblad van zijn branchegenoten, Notariaat Magazine. Van een notaris die aantoonbaar geblunderd heeft en zoveel onherstelbaar leed heeft aangericht waarvan de gevolgen nog generaties lang zullen doorwerken, zou je enige bescheidenheid verwachten. Helaas, het tegendeel is waar. De Wolf moet nog steeds als Sneeuwwitje worden wakker gekust uit zijn sprookje van onfeilbaarheid. Iedereen heeft het verkeerd gezien volgens De Wolf, inclusief de rechters. Om zichzelf vrij te pleiten in dit interview, waarin hij zonder één kritische vraag ongestoord mag leeglopen, schaamt hij zich er zelfs niet voor om rechterlijke uitspraken te verdraaien en te liegen over zijn eigen verklaringen. De Wolf herschrijft meteen zijn eigen geschiedenis als hij laat optekenen: 'Kooke stelt dat er is sprake van feitelijke onterving via de gemaakte huwelijksvoorwaarden. Ik vind dat stemmingmakerij. De inhoud van de regeling rechtvaardigt deze conclusie op geen enkele wijze.' Mijn broers en ik stellen dat we zo goed als onterfd zijn als gevolg van de door De Wolf gepasseerde huwelijkse voorwaarden. En dat doen wij vanzelfsprekend niet zomaar: we hebben verschillende juristen naar de akten laten kijken en zij komen allemaal tot dezelfde conclusie. Krankzinning genoeg was ook De Wolf eerder ook deze mening toegedaan. Mijn broer Peter is, na de 'ontdekking' van ons dat onze demente vader in het geheim was getrouwd, bij notaris De Wolf op bezoek geweest. In zijn eigen kantoor heeft De Wolf daar bevestigd dat de conclusie dat drie zoons Kooke vrijwel geheel waren onterfd op grond van de door hem opgestelde akten, juist was. En zelfs tijdens de zitting bij het Amsterdamse Gerechtshof werd letterlijk aan De Wolf gevraagd door één van de rechters. "Bent u zich bewust van het unieke karakter van deze akte, meneer De Wolf, in die zin dat mevrouw alles erft als meneer overlijdt, maar dat de heer Kooke zelf niets zal erven als mevrouw eerder overlijdt?" Ja, daar was De Wolf zich van bewust, antwoordde hij. En nu meent De Wolf ineens dat dit allemaal in strijd is met de feiten. Het is een eerste leugen, en helaas niet zijn laatste. De suggestie dat De Wolf met Magda onder een hoedje zou hebben gespeeld, Wie zou deze suggestie hebben gedaan? Ik verwijt De Wolf dat hij grievend lichtzinnig heeft gehandeld bij het beoordelen van de wilsbekwaamheid van mijn vader, als hij dat laatste al heeft gedaan. Maar de suggestie dat hij met Magda onder één hoedje heeft gespeeld, is uit de duim van de journalist gezogen. "Als zij op het vermogen van Kooke senior uit zou zijn, had zij helemaal geen notaris nodig gehad. Dan was het immers veel eenvoudiger geweest als partijen in gemeenschap van goederen waren getrouwd, zonder huwelijkse voorwaarden. Het door de kinderen Kooke gestelde probleem zit in het huwelijk zelf, niet in de huwelijkse voorwaarden. Deze tactiek paste De Wolf ook al zonder succes toe tijdens de rechtszittingen. Verschuif de verantwoordelijkheid naar anderen, of werp hypotheses op die afleiden van zijn eigen verantwoordelijkheid. De rechter trapte hier vanzelfsprekend niet in. In voornoemde unieke akte van huwelijkse voorwaarden, waarover de rechter zich zo verbaasde, ligt het risico éénzijdig aan de ene kant en het riante financiële voordeel éénzijdig aan de kant. Dat was bij een huwelijk in gemeenschap van goederen onmogelijk geweest. De Wolf is gruwelijk slecht op de hoogte van de ingeschatte privésituatie van mijn vader. Als mijn vader niet dusdanig emotioneel onder druk was gezet dat hij instemde met de door De Wolf op schrift gestelde voorwaarden, dan was de kans groot geweest dat het helemaal niet interessant was geweest om mijn vader tot een huwelijk te bewegen. Het is buitengewoon griezelig dat een notaris zulke oordelen aanmatigt over de privésituatie van mijn zieke vader, zonder dat hij van de hoed en de rand weet. VOLSTREKT ONJUIST Het verwijt dat De Wolf Kooke senior in het jaar vóór het passeren van de akte niet heeft gezien en alles telefonisch heeft voorbereid, is volgens De Wolf volstrekt in strijd met de feiten. Ook in dit geval jokkebrokt De Wolf er schaamteloos op los. Deze verklaring staat namelijk haaks op zijn eigen schriftelijke reactie aan het Gerechtshof, dat hem opdroeg gedetailleerd in te gaan op zijn beoordeling van de wilsbekwaamheid van mijn vader. In deze reactie, van 27-09-2006, schrijft De Wolf onder meer: "...het eerste contact over deze zaak had ik op 13 juli 2004 met mevrouw B. van het accountantskantoor waar de heer Kooke al jaren klant was. Op zijn verzoek stelde zij mij op de hoogte van zijn plan om met mevrouw M. te huwen...." Vervolgens heeft hebben mijn vader en zijn aanstaande twee dagen later telefonisch contact, schrijft De Wolf aan het Hof. "...Ik heb toen een uitgebreid telefoongesprek gehad van ongeveer een half uur, deels met hem en deels met mevrouw M..." Op 22 juli 2004, precies een week na dit bewuste telefoongesprek komen mijn vader en mevrouw M. samen op het kantoor van notaris De Wolf. De Wolf schrijft over dit bezoek: "De inhoud van hun beider wensen is toen door mij opnieuw én indringend, zowel met hen tezamen als met ieder van hen afzonderlijk, besproken. Daarbij lagen te ontwerpen van de akten ter tafel." Verder schrijft De Wolf aan de rechtbank dat "...de invloed van zijn ziekte merkbaar was... " Dus: een accountant belt Notaris De Wolf dat mijn zieke vader wil trouwen, daarna belt deze notaris een half uur met mijn vader en zijn aanstaande vrouw en als ze samen op zijn kantoor komen, liggen de akten al klaar. Dit vond de rechter tijdens de zitting ook merkwaardig. Dus werd aan notaris De Wolf de vraag gesteld: - "Hoe lang had u meneer Kooke niet meer gezien, vóór deze bewuste dag dat hij samen met mevrouw op uw kantoor kwam?" - "Ongeveer een jaar", luidde het antwoord van De Wolf. Het is niet alleen buitengewoon laakbaar dat De Wolf deze feiten nu ontkent, het is bovenal ook dom. Ze zijn namelijk voor iedere geïnteresseerde na te lezen. Kooke senior had De Wolf zelf verteld dat hij aan alzheimer lijdt. De notaris heeft daarom uitgebreid de tijd genomen om met hem te communiceren. De Wolf en een collega hebben zich er in meerdere gesprekken op kantoor van vergewist dat hun cliënt in staat was zijn wil te bepalen en dat de opgestelde akten zijn wensen juist weergaven. 'Al deze besprekingen waren nodig met het oog op de zorgvuldigheid. Kooke senior vertelde ons dat hij het zo wilde. En ik heb mij ervan overtuigd dat dit het geval was. Een verklaring van een arts achtte ik daarvoor niet nodig.' De Wolf heeft feitelijk precies gedaan wat het Stappenplan Beoordeling Wilsbekwaamheid ten behoeve van notariële dienstverlening later zou voorschrijven. Maar volgens de tuchtrechter had hij niettemin een medicus moeten raadplegen. Ook dit is faliekant in strijd met de feiten. De Wolf heeft zich in het geheel niet gehouden aan het Stappenplan Beoordeling Wilsbekwaamheid. Als hij dat wel had gedaan, was het niet nodig geweest hem voor de tuchtrechter te dagen. Dan waren alle alarmsignalen nóg veel harder gaan loeien, dan ze al hadden gedaan. In dat voorlopige Stappenplan dat De Wolf had moeten hanteren staat namelijk onder hoofdstuk B Indicatoren de volgende aanwijzing: 'Navragen van medici'. Dit heeft De Wolf nu juist expliciet geweigerd. Die weigerachtige houding heeft hij zonder succes voor de rechtbank verdedigd. Hij verdedigt die weigering in dit interview nog steeds. Notaris De Wolf levert dus ook nu nog het grootste bewijs voor het feit dat hij dat (destijds nog voorlopige) Stappenplan aan zijn laars heeft gelapt. Terwijl het navragen van medici nu juist van een notaris wordt verlangd volgens het Stappenplan. Ook blijkt uit tal van andere punten, genoemd in dat voorlopige Stappenplan, dat De Wolf deze richtlijn heeft genegeerd. Een indicator is bijvoorbeeld, of een cliënt nog in staat is zijn financiële administratie zelf te doen. Mijn vader deed dat al jaren niet meer zelf, op het gewraakte moment van het geheime huwelijk. Mijn vader was in die tijd al panisch van de postbode. Hij opende zijn brieven niet. Mijn vader wist al lang niet meer waartoe een acceptgirokaart diende. Dat wist De Wolf: de accountant die zich ontfermde over de administratie was mijn vader was dezelfde accountant die De Wolf voor het eerst inlichtte over een huwelijk. En een ander punt uit het Stappenplan, 'het bezoeken van de cliënt in de eigen woonomgeving", is ook niet aan de orde geweest. Ik kan dit lijstje eindeloos aanvullen. Mijn vader was immers zwaar hulpbehoevend. De Wolf liegt ook hier als hij stelt dat hij feitelijk precies gedaan heeft wat het SBW voorschrijft. De Wolf is het daar helemaal niet mee eens. 'Of een persoon in staat is om te verklaren wat hij ten aanzien van de notariële akte wil, is alleen de verantwoordelijkheid van de notaris. En die kan zich niet van zijn verantwoordelijkheid bevrijden door een medische verklaring te vragen. Daarbij komt dat dergelijke verklaringen, zo zij al afgegeven worden, vaak een slag om de arm houden en weinig zeggen over de situatie van de cliënt op het moment van passeren der akte.' Deze argumenten maakten geen indruk op de notariskamer van het gerechtshof Amsterdam. Net zo min als de consequentie dat de notaris dus tuchtrechtelijk laakbaar handelt wanneer hij een testament passeert als er geen tijd is om een medische verklaring te vragen. Het juridisch bureau van de KNB heeft ten Het juridisch bureau van de KNB is dus ook op het verkeerde been gezet door De Wolf. Merkwaardig genoeg noemde woordvoerder Wisse in het vorige nummer van Notaris Magazine de uitspraak van de rechter "niets nieuws. De uitspraak van het hof over deze zaak is wat dit betreft in lijn met eerdere uitspraken." Het oordeel van de KNB staat dus op gespannen voet met het oordeel van het eigen juridische bureau. De Wolf heeft verder moeite met de houding van de zoons. 'Toen een van hen mij enige tijd voor het huwelijk belde om mij te waarschuwen dat hun vader aan alz Wij hebben ook moeite met de houding van De Wolf. En we zijn de enigen niet. Wat heet. Alz je zo aantoonbaar laakbaar handelt terwijl je meerdere malen gewaarschuwd bent, als je zo hooghartig alle regels negeert, als je zelf voor specialist en geriater speelt terwijl je daar niet voor hebt doorgeleerd, als je alle betrokkenen rond mijn vader zo schoffeert, als je iedereen de schuld geeft, inclusief alle gerechtshoven die je hebben veroordeeld, dan is het een heuse gotspe om moeite te hebben met de mensen die je zo hebt benadeeld met je beroepsfout. En ook hier gaat De Wolf buiten zijn boekje. Het is niet aan hem om de zeer ingrijpende beslissing tot bewindvoerschap of curatele aan ons op te leggen - want daar komt zijn dwingende advies op neer, het is zelfs een verkapt dreigement - om mijn vader de regie van zijn leven uit handen te nemen. Dat lijkt me, mild gezegd, niet de taak van een notaris. De Wolf heeft in dat telefoongesprek met mijn broer Peter vooral gezegd dat wij nog maar eens met mijn vader moesten gaan praten. Dat hebben we gedaan, maar achteraf bleek mijn vader allang te zijn gehersenspoeld. In dit façadegedrag is De Wolf ook getuind, alleen blijft hij ook nu als enige nog hardnekkig geloven in zijn onfeilbaarheid. GEHEIMHOUDING Over de inhoud van de gesprekken met Kooke senior blijft De Wolf zwijgen, zoals hij dat ook heeft gedaan tijdens de zittingen van de tuchtrechter. De kinderen zijn naar zijn stellige overtuiging niet te beschouwen als belanghebbenden bij de akten en hun klacht zou dus niet ontvankelijk moeten zijn. Daarom verbaast het De Wolf dat de tuchtrechter de zoons van zijn cliënt als 'potentieel' belanghebbenden heeft aangemerkt. 'Bij de huwelijkse voorwaarden zijn zij geen partij. En zij zijn pas erfgenaam als de vader is overleden. Het gevolg van de uitspraak van het gerechtshof zou kunnen zijn dat kinderen voortaan een afschrift van het testament kunnen opvragen voordat hun ouders zijn overleden. Ik vind dat principieel onjuist.' Hier is De Wolf te kwader trouw. Is het geen doodzonde voor een (ex-)notaris om bewust een motivatie van een rechterlijke uitspraak verkeerd voor te spiegelen aan je vakgenoten om ze achter je te krijgen? Natuurlijk. Wij zijn door het gerechtshof namelijk niet als belanghebbend aangemerkt omdat we de kinderen van mijn vader zijn. In tegenstelling tot wat De Wolf beweert was dit helemaal niet de overweging van het Hof. Ik citeer uit de uitspraak van het hof van donderdag 24 augustus 2006 (ook na te lezen in mijn boek): 'Het hof is van oordeel dat in onderhavige situatie klagers kunnen worden aangemerkt als belanghebbenden. In de eerste plaats leidt het hof dit af uit het karakter van de zaak. Klagers zijn kinderen van een hulpbehoevende man over wie zij zich aantoonbaar hebben ontfermd in de afgelopen jaren. Klagers hebben uitvoerig beschreven hoe de omgang was met hun vader, diens goede vrienden en huisarts, hebben voorbereid op de situatie waarin vader niet meer in staat zou zijn te handelen wegens zijn ziekte. Voorts is het hof gebleken dat vader ook wilde dat zijn zoons een grote rol speelden in deze nieuwe situatie: zoon Philip zat al halverwege de jaren '90 in het schaduwbestuur van het bedrijf van vader en vader had hem in juli 2003 een medisch volmacht verstrekt en hem een niet-behandelverklaring en een euthanasieverklaring laten meeondertekenen. Het hof komt dan ook tot het oordeel dat klagers kunnen worden ontvangen in hun klacht.' De Wolf toont zich hier een vileine intrigant als hij andere notarissen bang wil maken met een voorspelling dat kinderen wellicht voortaan een afschrift van een testament kunnen opvragen voordat hun ouders zijn overleden. Kind zijn is niet genoeg om ontvankelijk te worden verklaard. Wij zijn als belanghebbend aangemerkt omdat we ons 'aantoonbaar hebben ontfermd over een hulpbehoevende vader.' De juiste motivering houdt De Wolf achter voor zijn vakgenoten. Het bewust verdraaien van een rechterlijke uitspraak getuigt van ordinaire, nietsonziende stemmingmakerij. Dat hij zich op zijn geheimhoudingsplicht bleef beroepen heeft de tuchtrechter De Wolf zwaar aangerekend. Door de stellingen van de klagende kinderen onweersproken te laten, lijken zij feitelijk gelijk te hebben gekregen. De waarheidsvinding in een tuchtrechtelijke procedure verdraagt zich slecht met geheimhouding. Of zou het soms zo zijn, dat als De Wolf over deze 'privé-informatie' zou praten, dit nóg meer bewijzen zou leveren voor de emotionele chantage en de hevige manipulaties waar mijn vader in zijn meest kwetsbare, weerloze momenten mee te maken kreeg? Was u niet roomser dan de paus? De Wolf: 'Blijkbaar. Maar ik zat in een soort spagaat. Ik wilde niets zeggen over mijn cliënten waar de kinderen bij waren, omdat zij voorlopig slechts derden zijn. Je hoort als notaris eigenlijk niet eens tegen de kinderen te zeggen dat de vader is langs geweest om een testament op te maken.' Geheel juist. Bij een geestelijk gezonde cliënt, waarbij geen twijfel kan bestaan over de wilsbekwaamheid, moet dat geheim blijven. Dat zal niemand betwisten. Zou u het achteraf gezien anders hebben willen doen? 'Nee, ik blijf van mening dat de verplichte medische verklaring geen oplossing voor het probleem is. Zij kan onder bepaalde omstandigheden een rol spelen als hulpmiddel bij het beoordelingsproces. Maar de notaris blijft volledig verantwoordelijk voor de beslissing om al dan niet te passeren. Anders dan sommigen denken heeft de tuchtrechter zich niet uitgelaten over de juistheid van mijn oordeel over de wilsbekwaamheid. Mij is alleen aangerekend dat ik geen medische verklaring heb gevraagd. Een half jaar voor het geheime huwelijk dacht mijn vader abusievelijk al eens dat hij vijf kinderen had. Hoe ik dat weet? Dat staat in een medisch rapport, dat ik heb kunnen bemachtigen. Een notaris heeft - net als een bakker of een loodgieter - geen expertise in ontwikkelingen van dementieziekten. Toch meent De Wolf dat hij bij een volgende gelegenheid weer op de stoel van een geriater, psycholoog, psychiater of neuroloog moet gaan zitten. En een notaris die hierbij opnieuw faalt, mag volgens de interpretatie van De Wolf door geen enkele instantie worden getoetst. De consument moet maar hopen dat een notaris een goede beslissing neemt. Alsof notarissen de enige professionals zouden zijn die dermate boven de wet zijn verheven, dat zij geen enkele vorm van transparantie hoeven te betrachten. Gelukkig hebben de notarissen in mijn sociale omgeving veel verstandiger en realistischer gereageerd op de casus van mijn vader. Deze notarissen zijn het eens met de rechterlijke uitspraken en hebben begrip voor de maatschappelijke commotie. Zonder dergelijke veroordelingen van notarissen zijn alleenstaande dementerenden namelijk vogelvrij verklaard. Deze redelijke notarissen vinden, als je even doorvraagt, dat de houding van De Wolf schade toebrengt aan het notariële ambt. Geriaters en psychologen onderzoeken alzheimerpatiënten minimaal enkele maanden voordat ze ook maar iets zinnigs kunnen zeggen over hun psyche, over de werking van het betreffende geheugen en dus over de wil van de patiënt. De Stichting Alzheimer Nederland waarschuwt de notarissen niet voor niets voor verradellijk façadegedrag: door karakterveranderingen en manipulatie kunnen alzheimerpatiënten een rol spelen. Ze kunnen een mening of wil veinzen. Het is voor mensen die er wel voor hebben doorgeleerd al razend moeilijk, maar sommige notarissen denken in één of twee uurtjes of nog een keertje vragen aan een collega-notaris wel tot een oordeel te kunnen komen. De Wolf beweert met droge ogen dat dit alleen aan de notaris is. Deze hooghartigheid zorgt voor ontzaglijk veel leed. Het misbruik van de kwetsbaren wordt door de notarissen op deze wijze eerder gelegitimeerd dan dat het wordt tegengaan. Het wachten is op de volgende slachtoffers van De Wolf-achtigen die menen dat ze almachtig zijn. Deze gigantische misstand moet bestreden worden. De aandacht mag niet verslappen. Het probleem is te serieus om alleen aan notarissen over te laten. Want de reactie van De Wolf laat zien dat zelfs een drietal rechterlijke uitspraken geen jurisprudentie mag hebben, als het aan deze ex-notaris ligt. De hemel zij geprezen dat deze notaris inmiddels is gepensioneerd. Anders had hij beslist weer slachtoffers gemaakt. Ongepast voor zijn ambt is bovendien dat De Wolf alle rechtscolleges die hem hebben veroordeeld kapittelt. Het is niet alleen onbeschrijflijk hautain, het is vooral buitengewoon onfatsoenlijk jegens de rechterlijke macht. Overigens heeft de ambtenaar van de burgerlijke stand met hetzelfde beoordelingsprobleem te maken. Gezien de ingrijpende vermogensrechtelijke gevolgen van een huwelijk zou ook hij in de visie van het hof dus een medische verklaring moeten vragen. Voor zover ik weet bestaat zo'n voorschrift niet.' Ook in dit geval leidt De Wolf weer de aandacht af van zijn eigen verantwoordelijkheid. Inderdaad moeten ook ambtenaren van de burgerlijke stand alert zijn op wilsbekwaamheid. Maar in de visie van De Wolf zouden zij zich kennelijk weer mogen verdedigen met het argument dat de notaris het ook heeft goed bevonden. De Wolf heeft zelf gefaald en daar wordt hij op aangesproken. Naar aanleiding van deze procedure kun je je afvragen in hoeverre de inhoud van een vertrouwelijk gesprek met een erflater onder de geheimhouding valt. Wat vindt u? 'Voor zo'n gesprek geldt gewoon de geheimhoudingsplicht.' Met een wilsbekwame geldt de geheimhoudingsplicht. Wordt daaraan getwijfeld, dat kan dit worden getoetst door de Kamer van Toezicht. Zo hoort het te zijn. Vroeger dacht je bij een notaris toch aan een voorname, bekwame heer van stand, die zijn vak verstond. Dat beeld is de afgelopen jaren in sneltreinvaart afgebladderd. Het is een zege dat oud-notaris De Wolf tot driemaal toe een tik op de vingers heeft gehad van onafhankelijke rechtscolleges. Het is nog veel beter nieuws dat hij nooit meer als notaris werkzaam zal zijn. Want als je zo gewetenloos omgaat met de feiten, als je je liegend tegen je vakgenoten een houding moet geven, dan hoor je niet thuis in dit ambt. Zolang de notariële beroepsgroep aarzelt om afstand te nemen van de rotte appels in hun midden, dan zal deze hele boomgaard worden aangetast door de rot. Philip Kooke |