.jpg)
Het keuzemenu
17 januari 2011
Er is weer een nieuwe verpleegster werkzaam in de gesloten afdeling van het verpleegtehuis. Mijn vader kan al ruim vijf jaar nergens meer voor kiezen. Maar dat geldt niet voor andere dementerenden. In de huiskamer waar sommigen gezamenlijk de dag doorbrengen, maken ze de laatste keuzes van het levenspad.
De nieuwe verpleegster gaat naast mevrouw De Vries zitten. Vergeleken bij haar veelal zwijgende, murmelende, eeuwig slapende of kermende afdelingsgenoten is mevrouw De Vries een welbespraakt gezelligheidsmens te noemen. Bij mevrouw De Vries worden de woorden sneller aangemaakt dan haar gedachten, mits ze goed uitgerust is. Vandaag heeft ze kennelijk goed geslapen.
De verpleegster haalt een geel formulier tevoorschijn.
“Nou we gaan eens even kijken wat u in de eerste week van februari gaat eten”, mevrouw De Vries.
“Nou, lekker hoor. Lekker. Dat zeg ik altijd maar. Lekker. Lekker hoor.”
“Weet u wat we nu gaan doen?”
“Doen ja. Lekker hoor.”
“U mag het zeggen en ik mag het invullen. Weet u wel?
“Is lekker met eten. Dat is ook zo, ja. Wat we gaan doen. Dat gaan we dan doen.”
“Nou, mevrouw De Vries, voor februari. Komt ie hoor.”
“Jaja, dat zei ik altijd al. Niet zo verder.
“In februari, wilt u dan een slavink of een gehaktballetje?”
“Gehaktballetje… Er was nog iets… gehaktballetje.”
“Gehaktballetje dan maar? Dat is ook lekker toch?”
“Ja, lekker. Lekker, net al een gehaktbal, met die andere dingen ook, die we…”
“Een rundersaucijs of een Alkmaarse schijf?
“Nou ja, een Almaarwat, of zo, dat is me ook wat, ik vind…”
“Nee, mevrouw De Vries, ik weet zelf ook niet wat dat is. Die zal wel uit Alkmaar komen, denkt u ook niet? Nou ja, ik weet het ook niet. U wel? Rundersaucijs dan maar doen? Vullen we dat in.”
“Rode bietjes of zuurkool?”
“Bietjes. Bietjes. Lekker. Bietjes. Rode Biet. Bietjes. Is wel goed. Bietjes.”
“Of zuurkool?”
“Ja. Zuurkool.”
“Mooi. Snijboontjes of doppertjes.”
“Doppertjes.”
“Doppertjes, dat dacht ik wel.”
“Jamalekkerhoor. Doppertjes. Ik zeg altijd maar doppertjes.”
“Aardappelpuree of gewone aardappeltjes erbij?”
“Huh? Wat is dat nou weer?”
“Tja, dat is een moeilijke, hè, mevrouw De Vries?”
“Wat zeg je nou toch weer? Ik weet het ook niet altijd.”
“Dat dit lastig is.”
“Ja…ja”
“Aardappelpuree dan maar doen?”
“Ja, maar doen, ja.”
“En dan de toetjes. Het lekkerste voor het laatst, mevrouw De Jong. Yoghurt of vanillevla?”
“Vla, vla. Is wel lekker wel.”
“Zou ik ook zeggen, mevrouw De Jong. En de laatste: dubbelvla of griesmeelpap?”
“Griesmee… Wat was dat eerste nou?”
“Dubbelvla.”
“Wat is dat nou weer, dat is toch niks.”
“Dat is vanillevla en chocoladevla.”
“Is lekker.”
“Of wilt u griesmeelpap.”
“Nou, u liever dan ik hoor!”
“Wat is dat nou weer?”
“U liever dan ik, zei ik”.
“Moeten maar lekker gaan eten...”
“Griesmeel toch maar doen?”
“Lekker hoor is dat”
“Nou, dat was het weer mevrouw De Vries. Weten wij in ieder geval zeker dat u lekker eet in de eerste week van februari.
“Ja, lekker. Lekker eten. Nou, lekker eten. Lekker hoor.”
Philip Kooke