| Sommigen
wel, sommigen niet. Merkwaardig genoeg zijn individuele notarissen
buitengewoon ontvankelijk voor deze ervaringen. Maar ze durven dat vaak
alleen 'off the record' te zeggen. Er is een onuitgesproken angst dat
ze het mikpunt worden van de hardliners onder hun vakgenoten, die
onmiddellijk hun hakken in het zand zetten als er vanaf de buitenkant
een kritische kanttekening komt.
Er
zal een vorm van zelfregulering moeten komen. De bevoegdheid om als een
waar geriatrisch deskundige een Alzheimerpatiënt te toetsen op
wilsbekwaamheid
halen
notarissen uit een strikte interpretatie van de
notariswet. En dat blijven ze volhouden, ook al hebben ze die
capaciteit niet, en ook al komt de notariswet op dit punt wel eens in
conflict met wetten buiten de notariswereld. Het is dan ook geen toeval
dat die groep van wrokkige hardliners voornamelijk bestaat uit iets
oudere, conservatieve notarissen. En, vermoed ik, notarissen die in hun
eigen vrienden- en familiekring nog niet te maken hebben gehad met
Alzheimer.
| | Als
er geen vorm van zelfregulering komt, wordt het na verloop van jaren
vanzelfd opgelegd. Dat kan niet
anders. Dat is een wetmatigheid, wanneer de jurisprudentie in dit soort
rechtzaken zal doorwerken in de naden van het notariële recht. Maar in
dat geval moeten nog heel veel patiënten en hun betrokkenen de komende
jaren bloeden als gevolg van beroepsfouten van notarissen.
|
