Het emotionele misbruik, de manipulatie, de uitgeoefende pressie, de emotionele chantage: dat is allemaal onherstelbaar. Dat is voor de hele sociale omgeving van de misbruikte demente een open zenuw, die niet meer geheeld kan worden door de tijd. Van andere betrokkenen heb ik mogen vernemen dat de emotionele kant van de zaak vaak generaties lang doorwerkt.
Aan het feitelijke misbruik, een huwelijk, de akten, een testament of 'vrijwillige' giften, kan wel wat worden gedaan, ook al vergt dat heel veel tijd, wilskracht, energie en incasserings- vermogen. Bijvoorbeeld omdat er door de misbruikers zelf maar één tegenargument kan worden opgevoerd: ze zijn zelf uit op de centen. Gelukkig klinkt dit slechts voor een enkeling enigszins geloofwaardig.
Met mijn vader heb ik, tot enkele maanden voor zijn geheime huwelijk, doorlopend gesproken over zijn laatste wilsbeschikkingen en zijn nalatenschap. Sommige zaken zijn hiervoor op papier gezet, andere niet. Mijn vader heeft mij, op het moment dat de ziekte zijn brein nog niet had overgenomen, goed duidelijk gemaakt hoe het alles geregeld zou willen zien als hij er niet meer zou zijn. Het moge duidelijk zijn dat deze gezonde mening van hem 180 graden verschilt van de mening die hij als wilsonbekwame, communicatief afgezonderd van zijn sociale omgeving door zijn verzorgster, via de huwelijksakten naar buiten is gekomen.
Nu medisch en juridisch wel vaststaat dat mijn vader niet meer in staat was zijn geheim gehouden huwelijk alsmede de getekende huwelijksakten te begrijpen en te doorgronden,
is het onze taak om op te komen voor de oorspronkelijke wil van onze vader. Helaas kunnen de oude vrienden van mijn vader dat niet zelf doen, wij zijn daarvoor de aangewezen partij. Als wij niet zouden strijden voor wie onze vader werkelijk was en wat hij wilde, zouden wij hem verloochenen. Dat zou met terugwerkende kracht onvergeeflijk zijn.
Er is in zijn geesteszieke toestand ook een nieuw testament getekend. Ik weet dat mijn vader bijvoorbeeld een groot hart had voor de Waddenvereniging. Als blijkt dat mijn vader veel geld wilde nalaten via zijn oorspronkelijke testament voor het behoud van de Wadden,
of voor een ander goed doel, dan dienen we daarvoor te strijden. Omdat dit zijn wil was, die hij met gezonde hersens op schrift heeft gesteld.
En persoonlijk meen ik dat als er al geld zou overblijven na al die jaren, dat het dan een goed idee zou zijn als het onderzoek naar Alzheimer daarvan zou profiteren. Daar is veel geld voor nodig. Alles, echt alles is beter dan degene die het misbruik heeft geregeld ervan te laten profiteren.
Het zou pas erg zijn als we mijn vader in zijn geesteszieke staat aan zijn lot over zouden laten en ons zouden neerleggen bij het gepleegde misdrijf, uit angst de verdenking op ons te laten met ons eigen hachje bezig te zijn.