Maar gedurende het proces van aftakeling had ik nog iedere keer de hoop en de verwachting dat het niet zo'n vaart zou lopen. Dat de redelijkheid zou zegevieren. Dat mensen niet zo slecht zouden zijn dat ze een dementie zouden gebruiken om dingen voor elkaar te krijgen die ze zonder die ziekte nooit zouden zijn gelukt. Dat er altijd nog wel een gesprek mogelijk zou zijn.
Ik moet zeggen dat mijn broer Robert Jan altijd al in een vroeg stadium uitging van het 'worst case scenario'. Zijn houding werd toen wel eens als 'te negatief' bestempeld, maar hij had het helaas goed gezien. Met mijn vader had ik afgesproken dat ik voor hem zou optreden als mentor, bewindvoerder en eventueel ook als curator, 'als de tijd daarvoor rijp was'. Een jaar voor het geheime huwelijk, achteraf bekeken, leek dat zover. Mijn vader werd echter vreselijk emotioneel bij de gedachte de regie over zijn leven prijs te moeten geven.
Dat was verkeerd. Uit compassie voor mijn vader had ik even moeten doordrukken.
Een bevredigend moment is er nooit voor zoiets ingrijpends. Maar nooit, nooit, nooit hadden wij kunnen bevroeden dat er professionele deuren zouden worden geopend voor kwetsbare, geesteszieke ouderen die hun sociale omgeving binnen enkele maanden hadden ingeruild voor een verzorgster. Nooit hadden wij kunnen denken een notaris en een accountant zo lichtzinnig en onprofessioneel zouden kunnen handelen.
Zelfs onze telefonische waarschuwingen vooraf hebben geen invloed gehad op de rampzalige werkwijze van hen.
Dus ja, we hadden nog veel wantrouwender moeten zijn. Maar zelfs dan hadden we er niet vanuit kunnen gaan dat zoveel beroepsmatig mis zou kunnen gaan.