logo2. Waarom moet dit persoonlijke verhaal in de openbaarheid worden gebracht?
Als mijn broers en de boezemvrienden van mijn vader hier niet achter hadden gestaan, had ik het niet gedaan. Achter dit verhaal van mijn vader schuilt dus niet alleen een persoonlijke, maar ook een grote sociale legitimatie. Als het boek niet geschreven zou zijn, zouden wij allemaal toestaan dat het oorspronkelijke gedachtengoed van mijn vader zou zijn verkwanseld.
Gelukkig ben ik in de gelegenheid om op te komen voor de oorspronkelijke wil van mijn vader. Dat kan hij zelf allang niet meer.
Vanzelfsprekend is er meer dan alleen een persoonlijk motief. Toen ik mij goed in deze materie ging verdiepen bleken er ineens overal mensen te zijn met een demente in de familie- of kennissenkring, die op één of andere manier bleek te zijn 'geplukt'. Waar ineens hulpvaardige verzorgenden opaf kwamen. Alzheimerpatiënten die ineens waardevolle spullen misten, waar die lieve nieuwe verzorgende 'zo aardig op paste'. Dementen die tegen een spotprijs onroerend goed verkochten aan 'hele lieve mensen'.
Of alzheimerpatiënten die ineens alles weggaven. Helemaal vrijwillig natuurlijk..
Ik vernam dat het aantal procedures waarin de wilsbekwaamheid van dementerenden werd betwist, toenam. En dat het er met de toenemende vergrijzing alleen maar meer zullen worden. Dat dit een buitengewoon groot probleem is met verstrekkende gevolgen voor de betrokkenen. Maar dat er bijna niets over verschijnt in de media. Een groot probleem moet - helaas - eerst 'persoonlijk' worden gemaakt, voordat het aanspreekt bij een grotere groep mensen. Dat is niet voor niets een bekend journalistieke uitgangspunt.		Dementerenden en hun betrokkenen zijn na aangetoond misbruik veelal langdurig van de kaart. Verdoofd. En er is schaamte, voor de persoonlijke situatie. Het vergt nogal wat om de dementie van een naaste in het publieke domein te bespreken. Het is logischerwijs voor velen een brug te ver om daarna nog eens de tweede klap: het misbruik waardoor de demente wordt afgesneden van zijn sociale omgeving te faveure van een verzorgende, publiek te maken. De gêne wint het in de meeste gevallen van de woede, de teurstelling en het verdriet. Bovendien moet je er ook nog maar eens toe in staat zijn.
Als ik maar één persoon op tijd zou kunnen waarschuwen, is dit boek al van onschatbare waarde geweest. En hopelijk is een neveneffect van dit boek dat professionals als notarissen, artsen, ambtenaren van de burgerlijke stand, bankemployees en accountants alerter zullen worden.Wellicht zullen andere betrokkenen, tijdiger dan ik, mentorschap, bewindvoerderschap en/of curatele regelen.
Dat zou nieuwe casussen-Kooke verminderen.
Er zijn nog wel meer redenen, die iets minder relevant, maar wel prettig zijn. Misdaad mag niet lonen. Met publicatie van dit boek is de kans een tikje minder groot dat dit gebeurt. Ook vind ik het een mooi idee dat mijn kinderen later kunnen lezen wat er met hun grootvader is gebeurd. Het is bovendien bevredigend dat dit verhaal nu niet met de tijd vervaagt. Het geeft ook voldoening dat vagere bekenden en kennissen nu zelf kunnen lezen waarom mijn vader ineens 'zo raar deed' of geen contact meer opnam. Natuurlijk had ik aanvankelijk gevoelsmatig schroom dit privéverhaal te publiceren. Maar welbeschouwd was er werkelijk geen enkele rationele reden om het niet te doen.
© 2008 alzheimermisbruik.nl | home